امام زمان

چگونه يك حديث، اينشتين را شگفت‌زده كرد؟

emame-zaman2 — Sat, 07 Nov 2009 18:14:36 GMT

هيچ جا در هيچ مذهبي چنين احاديث پر مغزي يافت نمي‌شود و تنها اين مذهب شيعه است كه احاديث پيشوايان آن نظريه ي پيچيده « نسبيت » را ارائه داده ولي اكثر دانشمندان آن را نفهميده‌اند.

«آلبرت اينشتين» فيزيكدان بزرگ معاصر، در آخرين رساله‌ علمي خود با عنوان «دي اركلارونگ Die Erklarung» (به معناي بيانيه) كه در سال 1954 در آمريكا و به زبان آلماني نوشت، اسلام را بر تمامي اديان جهان ترجيح داده و آن را كامل‌ترين ومعقول‌ترين دين دانسته است.

اين رساله در حقيقت همان نامه‌نگاري محرمانه اينشتين با مرحوم آيت‌الله العظمي بروجردي است. اينشتين در اين رساله «نظريه نسبيت» خود را با آياتي از قرآن كريم و احاديثي از كتاب‌هاي شريف نهج البلاغه و بحارالانوار تطبيق داده و نوشته است كه هيچ جا در هيچ مذهبي چنين احاديث پر مغزي يافت نمي‌شود و تنها اين مذهب شيعه است كه احاديث پيشوايان آن نظريه ي پيچيده «نسبيت» را ارائه داده ولي اكثر دانشمندان آن را نفهميده‌اند.

يكي از اين حديث‌ها حديثي است كه علامه مجلسي در مورد معراج جسماني رسول اكرم (ص) نقل مي‌كند كه: «هنگام برخاستن از زمين، لباس يا پاي مبارك پيامبر به ظرف آبي مي‌خورد و آن ظرف واژگون مي‌شود. اما پس از اينكه پيامبر اكرم(ص) از معراج جسماني باز مي‌گردند مشاهده مي‌كنند كه پس از گذشت اين همه زمان، هنوز آب آن ظرف در حال ريختن روي زمين است».

اينشتين اين حديث را از گرانبهاترين بيانات علمي پيشوايان شيعه در زمينه «نسبيت زمان» دانسته و شرح فيزيكي مفصلي بر آن مي‌نويسد. اينشتين همچنين در اين رساله «معاد جسماني» را از راه فيزيكي اثبات مي‌كند. او فرمول رياضي معاد جسماني را عكس فرمول معروف «نسبيت ماده و انرژي» مي‌داند: E = M.C2 >> M = E /C2

يعني اگر حتي بدن ما تبديل به انرژي شده باشد دوباره مي‌تواند عينا به تبديل به ماده و زنده شود.

اينشتين در اين كتاب همواره از آيت الله بروجردي با احترام و به لفظ «بروجردي بزرگ» ياد كرده و از شادروان پروفسور حسابي نيز بارها با لفظ «حسابي عزيز» ياد كرده است.

اصل نسخه اين رساله اكنون به لحاظ مسايل امنيتي به صندوق امانات سري لندن (بخش امانات پروفسور ابراهيم مهدوي) سپرده شده و نگهداري مي‌شود.

اين رساله را پروفسورابراهيم مهدوي (مقيم لندن) ، با كمك يكي از اعضاء شركت اتومبيل‌سازي بنز و به بهاي 3 ميليون دلار از يك عتيقه‌فروش يهودي خريداري كرد.

دستخط اينشتين در تمامي صفحات اين كتابچه توسط خط‌ شناسي رايانه‌اي چك شده و تأييد گشته است.

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا

emame-zaman2 — Thu, 29 Oct 2009 07:20:18 GMT

زآستان رضا سرخط امان دارمرخ نیاز بر این پاک آستان دارم

اگر چه کم زغبارم، به شوق نکهت گلهمیشه جای، در این طرفه بوستان دارم

ز تیر حادثه مرغی شکسته بال و پرمدرین چمن به صد امید آشیان دارم

چو ذرهّ ام ولی از جبهه سائی حرمشدلی چو مهر فروزان آسمان دارم

اگر ز قافله عاشقان او دورمچو گرد،

چشم به دنبال کاروان دارمچوکوه، پای، به دامن کشیده ام

در طوس زهم جواری او فخر، جاودان دارم اگر گیاهم،

اگر خار، از عنایت حقهماره نکهت این نغز گلستان دارم

رضا هزار و یک آمد چو اسم حق به عددکه این لطیفه من از طبع نکته دان دارم

بود چو مظهر اسماء کبریا نامتهمیشه نام بلند تو بر زبان دارم

کجا هوای جِنان راه دل تواند زدکه پرتوی ز ولای تو در جَنان دارم

بهار عمر چو طی شد به بوی تو ای گلکنون به لطف تو امید در خزان دارم

زگلشن حرمت کی روم که لاله صفتز داغ عشق تو عمری به دل نشان دارم

ز درگه تو به جائی نمی روم هرگزکه چون تو رهبر والا و مهربان دارم

پی نثار، اگر گنج شایگانم نیستبه خاک درگه تو اشک رایگان دارم

ز آفتاب قیامت مرا چه غم که مدامبه سر ز سایه ی لطف تو سایبان دارم

به چشم خاک درت تا که توتیا سازمز اشک شوق بسا دیده ابرسان دارم

به دامن کرم عالمی نیاویزمبه دامن تو زنم دست، تا که جان دارم

سیه چو خامه اگر شد دل شکسته ی منامید از کف تو سرخط امان دارم

تو را که لطف چو بحری است بیکران، رحمیکه من گناه، چو دریای بیکران دارم

نیَم چو دعبل اما فزون تر از دعبلچکامه ها به مدیح تو ارمغان دارم

بود ز وصف تو عاجز اگر چه طبعم، بازکنم ثنای تو تا خامه در بنان دارم

مرا که نیست معانی بلند و واژه بدیعکجا سزاست که اوصاف و بیان دارم

مرا که نام، غلام رضا بود ( قدسی)بس افتخار از این نام، در جهان دارم

غلامرضا قدسی - معاصر

شايد اين جمعه بيايد شايد

emame-zaman2 — Wed, 14 Oct 2009 12:10:18 GMT

خبر آمد خبري در راه است

سر خوش آن دل که از آن آگاه است

شايد اين جمعه بيايد شايد

پرده از چهره گشايد شايد

دست افشان پايکوبان ميروم

بر در سلطان خوبان ميروم

ميروم بار دگر مستم کند

بي سر و بي پا و بي دستم کند

ميروم کز خويشتن بيرون شوم

در پي ليلا رخي مجنون شوم

هر که نشناسد امام خويش را

بر که بسپارد زمام خويش را

دست ساقي چون سر خم را گشود

جز محمد هيچ کس آنجا نبود

جام آن آيينه را سيراب کرد

وز جمالش خويش را بيتاب کرد

موج زلف مصطفي را تاب داد

ذوالفقار غيرتش را آب داد

در پي احمد علي آمد پديد

در کف او بود ميزان و حديد

بوالعجب بين روح حق را در دو جسم

هر دو يک معني ولي کن در دو اسم

در حقيقت هر دو يک آيينه اند

يک زبان و يک دل و يک سينه اند

يک نظر بر پرده نقاش کن

تاب گيسوي قلم را فاش کن

آفرين گو پنجه معمار را

تا نمايد بر تو اين اسرار را

فاش ميگويد به ما لوح و قلم

از وجود چهارده بي بيش و کم

چهارده گيسوي در هم ريخته

چهارده ..... فلک آويخته

چهارده ماه فلک پرواز کن

چهارده خورشيد هستي ساز کن

شعر: زنده ياد آقاسي

در سوگ عشق

emame-zaman2 — Wed, 14 Oct 2009 12:05:35 GMT

زمين از حجت حق هيچگاه خالي نمي‌ماند، روزها مي‌روند و مي‌آيند، سال‌ها از پي هم مي‌گذرندو قافله عمر ما مي‌گذرد. روز‌ها به دور و تسلسل مي‌رسند و گردش فصل‌ها گاهي به تكرار مكررات شبيه مي‌شوند، اگر شعله‌هاي اين عشق نباشد و زبانه نكشد.

عشق به اولاد علي(ع) باعث مي‌شود تا گردش رو زها معناي ديگري بيابد و فصل‌ها ابعاد تازه‌اي پيدا كنند. عشقي كه گاه به شادي آل علي(ع) پيوند مي‌خورد و گاه همنشين اندوه مي‌شود.

اصلا همين عشق اولاد علي(ع) است كه روزگاران اين ديار را سبز مي‌كند، سرخ مي‌كند و سياه. فردا يكي از همين روز‌هاست. روزي كه به نام امام جعفر صادق(ع) گره خورده و يادآور شهادت اين امام همام است. شهادت امام علم و تقوي و صداقت، كسي كه سخنگويي از سوي لطيف عالم است و راستگويي از تبار الهي. فردا شهادت خسرو دين است، شهادت عالم شيعه، سوگ او سوگ عشق است و عزاي او عزاي شيعه.

فردا خورشيدي از تبار جاودانه عشق طلوع مي‌كند كه تا هنگامه ظهور فرزندش چشم‌ها به او خيره‌اند. سلام همه عاشقان به مزار معطر صادق آل محمد(ص) كه همچون خورشيدي درخشان به آسمان بقيع نورانيت باريد. سلام همه ما به فرزند محمد مصطفي (ص) كه دين جدش را زنده نگاه داشت و فقه جعفري را بنيان گذاشت. امامي كه پرچم امامت را از پدرش كه باقرالعلوم(ع) بود گرفت و به فرزندش موسي كاظم(ع) سپرد تا زمين هيچگاه از حجت حق خالي نماند.

... و زمين خالي نيست، دل‌هاي داغدار شيعيان جهان منتظر است، قرن‌هاي قرن است كه انتظار با تار و پود فرهنگ تشيع گره خورده است. روز‌ها مي‌گذرند و اين عشق شعله مي‌كشد

امشب کسی میاید از جنس حضور..

emame-zaman2 — Sat, 03 Oct 2009 13:54:11 GMT

امشب کسی

میاید از جنس حضور

بر قامتش معنای نور

بر سجده گاهش خوان مهر

برآستانش کوی حور

امشب کسی

میآید از فتوای خون

در کوله بارش های خون

در هر نگاهش ذکر هو

میاید از ماوای خون

ما را گذر از جان خوش است

مارا نوید آن خوش است

مارا رهایی باید است

مارا گل ایمان خوش است

اینجا سرای خواهش است

اینجا دمی آسایش است

اینجا صدای عشق نیست

اینجا فقط آزمایش است

عشق یعنی یه شهید...

emame-zaman2 — Tue, 29 Sep 2009 18:13:03 GMT

عشق یعنی یه پلاک.

که زده بیرون از دل خاک

عشق یعنی یه شهید

با لبای تشنه سینه چاک

من از اهالی دیار عشقم

من از قبیله و تبار عشقم

هنوزم از دم امام امت

هلاک عشق و بی قرار عشقم

عشق یعنی یه پلاک.

که زده بیرون از دل خاک

عشق یعنی یه شهید

با لبای تشنه سینه چاک

منم که جا موندم از شهادت

به حق قران به حق عترت

امید مردی با صلابت

چه رونقی شده به کار عشقم

عشق یعنی یه جوون

یه جوونه بی نام و نشون

عشق یعنی یه نماز

با وضو گرفتن توی خون

عشق یعنی یه پلاک.

که زده بیرون از دل خاک

عشق یعنی یه شهید

با لبای تشنه سینه چاک

به یاد صوت اذان اکبر

به یاد ظهرو نماز دلبر

به یاد تسلیم امر داور

به نام پروردگار عشقم

عشق یعنی یه پدر

که شبا بیداره تا سحر

عشق یعنی یه خبر

خبر یه مفقودالاثر

عشق یعنی یه پلاک.

که زده بیرون از دل خاک

عشق یعنی یه شهید

با لبای تشنه سینه چاک

گرفته دل هوای کربلا رو

اتیش گرفت دامن خیمه ها رو

عشق یعنی یه پیام

تا بقیه الله و قیام

عشق یعنی یه پیام

پا به پای فرزند امام

عشق یعنی یه پلاک.

که زده بیرون از دل خاک

عشق یعنی یه شهید

با لبای تشنه سینه چاک

تا جمعه ی بعد منتظرت می مانم...

emame-zaman2 — Tue, 29 Sep 2009 14:30:18 GMT

...

اینجا کسی برای تو جا وا نمیکند این خاک احترام به دریا نمیکند

شهر پر از هوی نفسم را گرفته است اینجا کسی هوای مسیحا نمیکند

دنیا مرا برای خودش خواست ای رفیق شیطان که فکر آدم و حوا نمیکند

پای تو کم کسی ز خودش دست شسته است اینجا کسی مسافرت از ما نمیکند

نامت برای رفع بلا روی تاقچه است ورنه کسی نگاه به آقا نمیکند

شبهای عاشقان چقدر طول می کشد ما را جدا ز خود شب یلدا نمی کند

خون می خوریم و شکر خداوند می کنیم با ما فراق بهتر از این تا نمی کند

شعر: محمد سهرابی

دوستت دارم امامم...

emame-zaman2 — Sun, 27 Sep 2009 17:12:14 GMT

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه ی لیلا نشست

عشق ان شب مست مستش کرده بود

فارق از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پر ز لیلا شد دل پر اه او

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای؟

بر صلیب عشق دارم کرده ای

جام لیلا را به دستم داده ای

وندر این بازی شکستم داده ای

نشتر عشقش به جانم میزنی

دردم از لیلاست انم میزنی

خسته ام زین عشق دلخونم مکن

من که مجنونم تو مجنونم نکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو و این لیلای تو.....من نیستم

گفت ای دیوانه لیلایت منم.

در رگ پنهان و پیدایت منم

سالها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق لیلا در دلت انداختم.

صدقمار عشق یکجا باختم

کردمت اواره صحرا نشد

گفتم عاقل میشوی اما نشد

سوختم در حسرت یک یا ربت

غیر لیلا بر نیامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی..

دیدم امشب با منی گفتم بلی..

مطمئن بودم به من سر میزنی

در حریم خانه ام در میزنی

حال این لیلا که خارت کرده بود

درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم.

صد چو لیلا کشته در راهت کنم

شعر:مرتضی عبداللهی

زندگي شهيد باكري از دانشگاه تا شهادت سريال مي‌شود

emame-zaman2 — Fri, 11 Sep 2009 12:40:21 GMT

زندگي شهيد باكري از دانشگاه تا شهادت سريال مي‌شود

خبرگزاري فارس: زندگي شهيد باكري در قالب مجموعه تلويزيوني 15 قسمتي ساخته مي‌شود.

به گزارش خبرنگار راديو و تلويزيون فارس، مجموعه تلويزيوني از زندگي شهيد باكري ساخته خواهد شد كه فيلمنامه آن در حال حاضر توسط مسعود بهباني نيا مرحله نگارش خود را سپري مي كند.
بنابراين گزارش، اين مجموعه تلويزيوني كه هنوز نامي براي آن انتخاب نشده به تهيه كنندگي «علي لدني» ساخنه خواهد شد و كارگردان آن هنوز مشخص نشده است.
اين مجموعه تلويزيوني در 15 قسمت ساخته خواهد شد و زندگي اجتماعي شهيد باكري را از دوران دانشگاه تا زمان شهادت به تصوير خواهد كشيد.
انتهاي پيام/ا

شب قدر...

emame-zaman2 — Thu, 10 Sep 2009 12:29:13 GMT

حقیقت شب قدر

«قدر» در لغت به معناى اندازه و اندازه‏گیرى است.(1) «تقدیر» نیز به معناى اندازه‏گیرى و تعیین است.(2) اما معناى اصطلاحى «قدر»، عبارت است از ویژگى هستى و وجود هر چیز و چگونگى آفرینش آن(‏3) به عبارت دیگر، اندازه و محدوده وجودى هر چیز، «قدر» نام دارد. (4)

بنابر دیدگاه حكمت الهى، در نظام آفرینش، هر چیزى اندازه‏اى خاص دارد و هیچ چیزى بى‏حساب و كتاب نیست. جهان حساب و كتاب دارد و بر اساس نظم ریاضى تنظیم شده، گذشته، حال و آینده آن با هم ارتباط دارند.

استاد مطهرى در تعریف قدر مى‏فرماید: « ... قدر به معناى اندازه و تعیین است... حوادث جهان ... از آن جهت كه حدود و اندازه و موقعیت مكانى و زمانى آنها تعیین شده است، مقدور به تقدیر الهى است.»(5) پس در یك كلام، «قدر» به معناى ویژگى‏هاى طبیعى و جسمانى چیزهاست كه شامل شكل، حدود، طول، عرض و موقعیت‏هاى مكانى و زمانى آنها مى‏گردد و تمام موجودات مادى و طبیعى را در برمى‏گیرد.

این معنا از روایات استفاده مى‏شود؛ چنان كه در روایتى از امام رضا علیه السلام پرسیده شد: معناى قدر چیست؟ امام فرمود: «تقدیر الشى‏ء، طوله و عرضه»؛ «اندازه‏گیرى هر چیز اعم از طول و عرض آن است.» (6) و در روایت دیگر، این امام بزرگوار در معناى قدر فرمود: «اندازه هر چیز اعم از طول و عرض و بقاى آن است.»(7)

در این شب تمام حوادث سال آینده به امام هر زمان ارائه مى‏شود و وى از سرنوشت خود و دیگران با خبر مى‏گردد. امام باقر علیه السلام مى‏فرماید: «انه ینزل فى لیلة القدر الى ولى الامر تفسیر الامور سنةً سنةً، یؤمر فى امر نفسه بكذا و كذا و فى امر الناس بكذا و كذا؛ در شب قدر به‏ ولى امر (امام هر زمان) تفسیر كارها و حوادث نازل مى‏شود و وى درباره خویش و دیگر مردمان مأمور به دستورهایى مى‏شود.»

بنابراین، معناى تقدیر الهى این است كه در جهان مادى، آفریده‏ها از حیث هستى و آثار و ویژگى‏هایشان محدوده‏اى خاص دارند. این محدوده با امورى خاص مرتبط است؛ امورى كه علت‏ها و شرایط آنها هستند و به دلیل اختلاف علل و شرایط، هستى، آثار و ویژگى‏هاى موجودات مادى نیز متفاوت است. هر موجود مادى به وسیله قالب‏هایى از داخل و خارج، اندازه‏گیرى و قالب‏گیرى مى‏شود. این قالب، حدود، یعنى طول، عرض، شكل، رنگ، موقعیت مكانى و زمانى و سایر عوارض و ویژگى‏هاى مادى آن به شمار مى‏آید. پس معناى تقدیر الهى در موجودات مادى، یعنى هدایت آنها به سوى مسیر هستى‏شان است كه براى آنها مقدر گردیده است و در آن قالب‏گیرى شده‏اند. (8)

اما تعبیر فلسفى قدر، اصل علیت است. «اصل علیت همان پیوند ضرورى و قطعى حوادث با یكدیگر و این كه هر حادثه‏اى تحتّم و قطعیت ضرورى و قطعى خود و نیز تقدّر و خصوصیات وجودى خود را از امرى یا امورى مقدم بر خود گرفته است.

(9) اصل علیت عمومى و نظام اسباب و مسببات بر جهان و جمیع وقایع و حوادث جهان حكمفرماست و هر حادثى، ضرورت و قطعیت وجود خود و نیز شكل و خصوصیت زمانى و مكانى و سایر خصوصیات وجودى‏اش را از علل متقدمه خود كسب كرده است و یك پیوند ناگسستى میان گذشته و حال و استقبال میان هر موجودى و علل متقدمه او هست.»(10)

اما علل موجودات مادى تركیبى، فاعل و ماده و شرایط و عدم مانع است كه هر یك تأثیر خاص بر آن دارند و مجموع این تأثیرها، قالب وجودى خاصى را شكل مى‏دهند. اگر تمام این علل و شرایط و عدم مانع، كنار هم گرد آیند، علت تامه ساخته مى‏شود و معلول خود را ضرورت و وجود مى‏دهد كه از آن در متون دینى به «قضاى الهى» تعبیر مى‏شود. اما هر موجودى با توجه به علل و شرایط خود قالبى خاص دارد كه عوارض و ویژگى‏هاى وجودى‏اش را مى‏سازد و در متون دینى از آن به «قدر الهى» تعبیر مى‏شود.

با روشن شدن معناى قدر، امكان فهم حقیقت شب قدر نیز میسر مى‏شود. شب قدر شبى است كه همه مقدرات تقدیر مى‏گردد و قالب معین و اندازه خاص هر پدیده، روشن و اندازه‏گیرى مى‏شود.

به عبارت روشن‏تر، شب قدر یكى از شب‏هاى دهه آخر ماه رمضان است. طبق روایات ما، یكى از شب‏هاى نوزدهم یا بیست و یكم و به احتمال زیادتر، بیست و سوم ماه مبارك رمضان است.(11) در این شب - كه شب نزول قرآن به شمار مى‏آید - امور خیر و شر مردم و ولادت، مرگ، روزى، حج، طاعت، گناه و خلاصه هر حادثه‏اى كه در طول سال واقع مى‏شود، تقدیر مى‏گردد.(12) شب قدر همیشه و هر سال تكرار مى‏شود. عبادت در آن شب، فضیلت فراوان دارد و در نیكویى سرنوشت یك ساله بسیار مؤثر است.(13) در این شب تمام حوادث سال آینده به امام هر زمان ارائه مى‏شود و وى از سرنوشت خود و دیگران با خبر مى‏گردد. امام باقر علیه السلام مى‏فرماید: «انه ینزل فى لیلة القدر الى ولى الامر تفسیر الامور سنةً سنةً، یؤمر فى امر نفسه بكذا و كذا و فى امر الناس بكذا و كذا؛ در شب قدر به‏ ولى امر (امام هر زمان) تفسیر كارها و حوادث نازل مى‏شود و وى درباره خویش و دیگر مردمان مأمور به دستورهایى مى‏شود.»(14)

پس شب قدر شبى است كه:

1. قرآن در آن نازل شده است.

2. حوادث سال آینده در آن تقدیر مى‏شود.

3. این حوادث بر امام زمان - روحى فداه - عرضه و آن حضرت مامور به كارهایى مى‏گردد.

بنابراین، مى‏توان گفت شب قدر، شب تقدیر و شب اندازه‏گیرى و شب تعیین حوادث جهان ماده است.

این مطلب مطابق آیات قرآنى نیز مى‏باشد؛ زیرا در آیه 185 سوره مباركه «بقره» مى‏فرماید: «شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِی أُنْزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ»؛ ماه رمضان كه در آن قرآن ‏نازل شده است.» طبق این آیه، نزول قرآن (نزول دفعى) در ماه رمضان بوده است. و در آیات 3 - 5 سوره مباركه دخان مى‏فرماید: «إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَةٍ مُبارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِینَ* فِیها یُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِیمٍ* أَمْراً مِنْ عِنْدِنا إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِینَ.» این آیه نیز تصریح دارد كه نزول [دفعى‏] قرآن در یك شب بوده است كه از آن به شب مبارك تعبیر شده است. همچنین در سوره مباركه قدر تصریح شده است كه قرآن در شب قدر نازل شده است.

«قدر» در لغت به معناى اندازه و اندازه‏گیرى است. «تقدیر» نیز به معناى اندازه‏گیرى و تعیین است. اما معناى اصطلاحى «قدر»، عبارت است از ویژگى هستى و وجود هر چیز و چگونگى آفرینش آن به عبارت دیگر، اندازه و محدوده وجودى هر چیز، «قدر» نام دارد.

پس با جمع آیات سه گانه بالا روشن مى‏شود:

1. قرآن در ماه رمضان نازل شده است.

2. قرآن در شبى مبارك از شب‏هاى ماه مبارك رمضان نازل شده است.

3. این شب، در قرآن شب قدر نام دارد.

4. ویژگى خاص این شب بر حسب آیات سوره مباركه دخان دو امر است:

الف. نزول قرآن.

ب. هر امر حكیمى در آن شب مبارك جدا مى‏گردد.

اما سوره مباركه قدر كه به منزله شرح و تفسیر آیات سوره مباركه «دخان» است، شش ویژگى براى شب قدر مى‏شمارد:

الف. شب نزول قرآن است (إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ).

ب. این شب، شبى ناشناخته است و این ناشناختگى به دلیل عظمت آن شب است ( وَ ما أَدْراكَ ما لَیْلَةُ الْقَدْرِ).

ج. شب قدر از هزار ماه بهتر است. (لَیْلَةُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ).

د. در این شب مبارك، ملائكه و روح با اجازه پروردگار عالمیان نازل مى‏شوند (تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَالرُّوحُ فِیها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ) و روایات تصریح دارند كه آنها بر قلب امام هر زمان نازل مى‏شوند.

ه. این نزول براى تحقق هر امرى است كه در سوره «دخان» بدان اشاره رفت (مِنْ كُلِّ أَمْرٍ) و این نزول - كه مساوى با رحمت خاصه الهى ‏بر مومنان شب زنده‌دار است - تا طلوع فجر ادامه دارد (سَلامٌ هِیَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ).

و. شب قدر، شب تقدیر و اندازه‏گیرى است؛ زیرا در این سوره - كه تنها پنج آیه دارد - سه بار «لیلة القدر» تكرار شده است و این نشانه اهتمام ویژه قرآن به مسئله اندازه‏گیرى در آن شب خاص است.

مرحوم كلینى در كافى از امام باقر علیه السلام نقل مى‏كند كه آن حضرت در جواب معناى آیه «إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِی لَیْلَةٍ مُبارَكَةٍ» فرمودند: «آرى شب قدر، شبى است كه همه ساله در ماه رمضان و در دهه آخر آن، تجدید مى‏شود. شبى كه قرآن جز در آن شب نازل نشده و آن شبى است كه خداى تعالى درباره‏اش فرموده است: «فیها یفرق كل امر حكیم؛ در آن شب هر، امرى با حكمت، متعین و ممتاز مى‏گردد.» آنگاه فرمود: «در شب قدر، هر حادثه‏اى كه باید در طول آن سال واقع گردد، تقدیر مى‏شود؛ خیر و شر، طاعت و معصیت و فرزندى كه قرار است متولد شود یا اجلى كه قرار است فرارسد یا رزقى كه قرار است برسد و ... .»(15