به گزارش گروه آئين و انديشه فارس، پايگاه اينترنتي آيت‌الله العظمي محمدتقي بهجت در مطلبي به نقل از آن عالم عارف نوشت: خودمان كرده‌ايم و اجازه نمى‌دهيم بيايد قضايا را حلّ كند؛ با اينكه مى‌دانيم اگر بيايد مى‌تواند مشكلات را حلّ كند، ولى باز او را محبوس كرده‌ايم!
بنابراين، اگر ميليون‌ها نفر هم با او موافق باشند، او مثل شخص وحيد و تنهاست كه هيچ ناصر و مُعين و يار و ياورى ندارد! زيرا ما در بيدارى درست به وظيفه خود عمل نمى‌كنيم. با اين حال منتظريم كه بيدار شويم و تهجّد به جا آوريم. اگر توفيق شامل حال انسان گردد، از خواب بيدار مى‌شود و مشغول تهجّد مى‌گردد؛ ولى اگر توفيق نباشد، چنانچه بيدار هم بشود، از آنها بهره نمى‌برد.
آقايى كه زياد به مسجد جمكران مى‌رود، مى‌گفت: آقا را در مسجد جمكران ديدم. به من فرمود: به دل سوختگان ما بگو براى ما دعا كنند و يك مرتبه از نظرم غايب شد. نه اينكه راه برود و كم كم از نظرم غايب شود!
همين آقا هفته قبل از آن هم، حضرت را در خواب ديده بود. ولى افسوس كه همه براى برآورده شدن حاجت شخصى خود به مسجد جمكران مى‌روند و نمى‌دانند كه خود آن حضرت چه التماس دعايى از آنها دارد كه براى تعجيل فَرَج او دعا كنند! چنانكه به آن آقا فرموده بود: اينها كه به اينجا آمده‌اند، دوستان خوب ما هستند و هركدام حاجتى دارند؛ خانه، زن، فرزند، مال، اداى دين؛ ولى هيچكس در فكر من نيست! آرى، او هزار سال است كه زندانى است، لذا هركس كه براى حاجتى به مكان مقدّسى مانند مسجد جمكران مي‌‌رود، بايد كه اعظم حاجت نزد آن واسطه فيض، يعنى فَرَج خود آن حضرت را از خدا بخواهد. خدا مى‌داند در دفتر امام زمان ـ عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف ـ جزو چه كسانى هستيم؟! كسى كه اعمال بندگان در هر هفته دو روز (روز دوشنبه و پنجشنبه) به او عرضه مى‌شود. همين قدر مى‌دانيم آن طورى كه بايد باشيم، نيستيم.