ای بس که نباشیم وجهان خواهد بود

نی نام زما ونی نشان خواهد بود

زین پیش نبودیم ونبد هیچ خلل

زین پس چونباشیم همان خواهد بود

هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک

توهم ای دامن مهتاب پر از پروینی

برحسرت شاخ گل در باغ گوا شد

بیچارگی وزردی وگوژی ونوانیش

شرمنده شد از باد سحر گلبن عریان

وزآب روان شرمش بربود روانیش

کهسار که چون رزمه بزاز بداکنون

گربنگری از کلبه نداف ندانیش

خورشید از میعادگاه نخست، باز آغاز سفر می‌کند؛ سفری که سوغاتش برای زمینی‌های منتظر، فرصت دیگری است تا محبت را در گره بین دستهاشان بکارند و دل به استقبال نیکی، آیینه بند ! ان کنند. لبخند خورشید بی‌جواب نماند وقتی سرک می‌کشد به این خانه.

سالروز میلاد آفتاب عالم آرای عرفان و باغبان گلستان مهدی صاحب الزمان، حضرت امام حسن عسکری خجسته باد.

فرشته وار در کوچه های مدینه به پرواز درآمدی و فرشتگان را به طواف خود فرا خواندی و آنها جام به دست، هفت آسمان تو را بدرقه کردند تا به کوچه باغ حیات بشری رسیدی و آنها را با قدومت طراوت بخشیدی. آمدی توفنده تر از دریا، شب شکن تر از خورشید و دل انگیزتر از شادی، دریا به احترامت خاموش ماند، خورشید رخ در نقاب خاموشی کشید و شادی خجل از طراوت تو آرام به قلب ها تراوش کرد. سلام بر تو ای یازدهمین ثمر درخت آفرینش